Książkę zamawiałem w merlinie z nastawieniem na misia, którego dawali za free. Jednak jak to zwykle bywa – misia nie przysłali, więc na prezentach w tym roku nie zaoszczędzę. Książka jednak rekompensuje w pewien sposób olewackie traktowanie klienta.
Kiedy Piotr postanowił wstąpić do policji, zaskoczył wszystkich. Miał 30 lat, wykształcenie w dziedzinie transportu morskiego, kilka lat pracy w zupełnie innym zawodzie, rodzinę. Co mu przyszło do głowy? Czy zrealizuje w tym zawodzie swoje marzenia? Czy będzie potrafił połączyć zaangażowanie w pracę z życiem rodzinnym?
Zaczyna się ciekawa opowieść o życiu typowego polskiego policjanta. Nie ma porażającej siły, nie chleje na umór i nie strzela jak Lucky Luck. Jest zwyczajny, typowy i do szpiku kości prawdziwy.
Żonaty, dzieciaty i z nadwagą. Ponadto jeździ fiacikiem, z czasem cieniasem i z trudem wiąże koniec z końcem. Więcej czasu zajmuje mu wypisanie papierków dotyczących przestępstwa niż łapanie złodziei.
Smutno robi się na myśl, że złodzieje są ścigani przez takich ludzi. Jednak od razu trzeba dodać, że właśnie takie misiaki osiągają dobre wyniki i służą pomocą każdemu obywatelowi.
Język wygładzony nie pasuje do tego środowiska, niemniej prawdziwa policyjna gwara byłaby nie do przejścia. Jednak świetny humor i przezabawne sytuacje rekompensują te niedostatki w pełni.
W przygotowaniu część druga opowieści. Finał pierwszej zaostrzył apetyt więc cierpliwie czekam na cd.
Piotr Ruta
“Pan pójdzie z nami”
wydawnictwo CKH
2009
W czasach parytetu, gdy kobiety wypierają mężczyzn ze sfer życia zawodowego zarezerwowanego do tej pory wyłącznie dla panów, są jeszcze bastiony broniące przywilejów rodzaju męskiego. Choćby działy sportowe redakcji prasowych. Bo czy kobieta może być specem od piłki nożnej, hokeja, żużla bądź boksu? Niby może, ale to jest jakieś zaprzeczenie odwiecznych praw natury. Natomiast przypadek – kobieta szef redakcji sportowej, to już kuriozum na miarę światową.
Taka sytuacja się jednak zdarzyła. Miłość czy sport opowiada historię, w której męska ekipa dziennikarzy sportowych musi stawić czoła nowej szefowej Malwinie Stern. Pasjonujące potyczki mają miejsce w redakcji warszawskiego pisma, w pubie „Pod kogutem”, w Sopocie lub w mieszkaniu narratora – Ryszarda. Można uznać, że rozgrywka kończy się remisem (słowo miłość w tytule nie jest użyte przypadkowo), ale zanim do tego dojdzie, zdarzy się wiele zabawnych perypetii, które lekkim piórem opisał Ryszard Makowski.
Ryszard Makowski – satyryk i kabareciarz, znany między innymi z Kabaretu OT.TO i kabaretu „Pod Egidą”, ostatnio zajmuje się także pisaniem. „Miłość czy sport” jest jego debiutem literackim.
Przeczytaj fragment powieści:
Nie pójdę więcej „Pod Koguta”. Speluna, a do tego kelner Czesiek kompletny idiota. Kompletny. Znalazł mi się koleżka. Obciach przed Malwiną zupełny. Co mnie podkusiło, żeby te jej spóźnione imieniny obchodzić właśnie tam?
Tak się złożyło, że szefowa i ja poszliśmy pierwsi. Miałem iść sam zaklepać stolik, ale ona zaoferowała swoją pomoc. Mina jej trochę zrzedła, gdy zobaczyła miejsce, gdzie będziemy świętować. Jednak ja brnąłem dalej. Usiedliśmy przy dużym stole w kącie sali. Pełno dymu i towarzystwo spod ciemnej gwiazdy. Do tej pory mi to jakoś nie przeszkadzało.
– Cześć Rysiek, fajny towar przywlokłeś – darł się przez pół lokalu znajomy obślun.
Udawałem, że to nie chodzi o mnie. Ten jednak nie dawał za wygraną. Przytelepał się do naszego stolika chwiejnym krokiem.
– No, siemasz, kumpli nie poznajesz? Może byś mnie przedstawił damie swojego serca – bełkotał.
Zanim zdążyłem jakoś zareagować, wziął rękę Malwiny i złożył na niej długi pocałunek. Coś okropnego.
– Jurek jestem, a dla przyjaciół Pingwin – koniecznie chciał się przysiąść. Musiałem wstać i go odprowadzić.
Gdy wróciłem, przy stoliku stał kelner Czesiek. Żeby było poważniej, rozmawiałem z nim na stojąco.
– Witam, witam pana redaktora, co podać? Po kufelku jasnego na początek, jak zawsze?
– Za chwilę, czekamy jeszcze na znajomych. Przyjdą koledzy z działu.
– A ta nowa szefowa, ta, o której pan mówił, że się ni w ząb nie zna na sporcie, też będzie? – szczerzył się przyjaciel kelner.
– Już jestem – chłodny głos Malwiny.
Chciałem się oczywiście zapaść po ziemię.
Sanok, koniec XIX wieku. Kraniec cywilizowanego świata. Odkąd pod murami klasztoru znaleziono rozszarpane ciało rajcy miejskiego, ludność miasteczka żyje w ciągłym strachu. Mnożą się opowieści o bestii, którą nocą wychodzi z lasu, aby zabijać.
Dwudziestosiedmioletni Borys pracuje jako nauczyciel córki miejscowego lekarza. Przypadkiem trafią na sekcję zwłok ofiary: na jej ciele są ślady kłów, ale także… ludzkich dłoni. Dochodzenie prowadzi austriacki komisarz policji, sprawą interesuje się również dziennikarz lokalnej gazety. Czy na trop mordercy naprowadzą wizje, które Borys miewa od dzieciństwa? A może z zabójstwem ma coś wspólnego tajemnicza kobieta, która zamieszkała u miejscowej prostytutki?
Złoty wilk to połączenie powieści kryminalnej retro i mrocznego thrillera, bezbłędnie skonstruowane i trzymające w napięciu. Mistrz opowieści, a zarazem mieszkaniec Sanoka i znawca jego historii zabiera czytelników w fascynującą i wiarygodną wędrówkę po ulicach i zaułkach miasteczka sprzed stu lat.
Złoty wilk
Bartłomiej Rychert
wydawnictwo W.A.B
2009
Joel kończy trzynaście lat. Miasteczko na północy Szwecji, w którym mieszka wraz z ojcem, powoli staje się dla niego za ciasne. W dodatku chłopiec zapada na dziwną chorobę, którą dorośli nazywają miłością. Kłopot w tym, że dziewczyna jego marzeń jest o dziesięć lat starsza. Na szczęście Joel znajduje rozwiązanie – postanawia zostać gwiazdą rocka. Liczy na to, że w ten sposób wyrwie się w szeroki świat i zapomni o przykrościach. Ciepła, subtelna opowieść o perypetiach Joela i jego dorosłych przyjaciół.
Książka Mankella to pięknie zapisana prawda o dorastaniu. Warto, by przeczytały ją dzieci. Konieczne, by przeczytali ją rodzice!
Agnieszka Karp, czasdzieci.pl
Album z serii Kolekcja Muzeum Narodowego w Krakowie prezentuje dzieła jednego z najwybitniejszych artystów polskich, Stanisława Wyspiańskiego.
Wszechstronnie utalentowany w dziedzinie literatury i sztuk pięknych, wizjoner i historiozof, stworzył cykl dramatów narodowych nieustannie obecnych we współczesnym repertuarze polskich teatrów, a swoją oryginalną twórczością plastyczną rozpoczął nową epokę w dziejach polskiej sztuki.
Zajmował się malarstwem monumentalnym polichromią kościelną i witrażem, malarstwem sztalugowym portretem i pejzażem, a także sztuką użytkową projektowaniem wnętrz, typografią, grafiką. Perfekcyjnie posługiwał się techniką pastelu, rzadziej olejną. Projektował scenografię i kostiumy do własnych dramatów. Trudnił się konserwacją zabytkowych polichromii i witraży kościołów krakowskich. Planował i projektował odnowę Wzgórza Wawelskiego znaną jako Wawel Akropolis.
Zgromadzone przez MNK prace Wyspiańskiego prezentowane są przede wszystkim w Kamienicy Szołayskich przy ul. Szczepańskiej 11. Ideą muzeum jest przedstawienie wszystkich dziedzin twórczości artysty: rysunków, portretów, pejzaży, malarstwa monumentalnego, rzemiosła artystycznego, projektów scenograficznych i typograficznych, projektów wnętrz i ich realizacji.
Format 210 x 280 mm
Zdjęć 92
Stron 96
Rok wydania 2009
Wydanie I
Oprawa twarda z obwolutą
Język tekstu polsko-angielski
Cena det. 44 zł
Przeczytaj fragment:
“Portrety i pejzaże malował przez całe życie. Stworzył własną, odrębną i bardzo indywidualną koncepcję portretu, realizowaną głównie w technice pastelu. Wrażliwość artysty od początku wyczulona była na rejestrowanie i opisywanie dostrzeganych w modelu obszarów doznań wewnętrznych. Ten podskórny wątek, widoczny we wszystkich portretach artysty, skutkował skupieniem uwagi na głowie portretowanego i odrzuceniem całego zewnętrznego sztafażu. Wyspiański tło pozostawiał najczęściej puste lub wypełniał je jednolitą barwą. W portretach męskich nawet ubiorowi nie poświęcał uwagi, koncentrując się na głowie i twarzy. Szczególną atencją artysta otaczał modelki. Fascynowała go różnorodność typów i charakterów, biologiczność i zdolność prokreacji, tajemnica odrębności płci, wreszcie wdzięk. Dostrzegał zmysłowość ciała, malowniczość strojów, powab włosów, które rozpuszczał, wplatając w nie wstążki i kwiaty. Chętnie malował dojrzewające dziewczynki, zdziwione swoją nagłą kobiecością, w momencie wahań nastrojów, zadumane, smutne. Doskonale rejestrował ów nieuchwytny moment pomiędzy dzieciństwem i młodością, bolesną chwilę dojrzewania i przeobrażania, zmierzającą nieuchronnie ku niewiadomemu losowi, a ostatecznie ku śmierci. Stworzył także niepowtarzalną galerię portretów dziecięcych, w której modelami było jego własne potomstwo”.
Klub Pod Jaszczurami i wydawnictwo słowo/obraz terytoria zapraszają na spotkanie w ramach cyklu „Osobowości” z Januszem Palikotem, autorem książki Pop-polityka (oraz dwóch innych, których tytuły gdzieś mi się zapodziały).
Prowadzenie: Bartek Borowicz
środa, 7 października, o godzinie 19
Klub Pod Jaszczurami, Kraków, ul. Rynek Główny 8
[...] nikogo nie wzbogaca literatura, jeśli równocześnie, korzystając z wolnej ręki, nie może zajadać brzoskwini, jeśli nie spółkuje między dwiema stronicami, jeśli wychyliwszy się przez okno nie dowie się, że pięćdziesięcioro dzieci zmarło na skutek poparzeń w okolicach Sajgonu [...].
