Powieść wyróżniona nagrodą Goncourtów 2008. Kameralna, trzymająca w napięciu do ostatniej strony książka Atiqa Rahimiego to piękna, poetycka, a momentami szokująca opowieść o kilku dniach z życia młodej afgańskiej kobiety. Nigdy nie poznamy jej imienia, jednak jej losy zapadną nam w pamięć.
Posłuszna zasadom i obyczajom islamu, dogląda ciężko rannego, nieprzytomnego męża. Wokół panuje wojna, eksplozje bomb mieszają się z krzykami mordujących i mordowanych. Kobieta, zdana tylko na siebie, w nieludzkich okolicznościach zdobywa się na to, by wyznać swojemu mężczyźnie najgłębiej skrywane tajemnice: niektóre z nich to smutne historie, niektóre wręcz potworne sekrety.
Napisana sprawozdawczym, pozornie beznamiętnym językiem, przypominającym nieco scenariusz filmowy książka w rzeczywistości kipi od emocji. Powieść Rahimiego to wstrząsający obraz kobiety sprzedanej przez ojca, ignorowanej i bitej przez męża, uderzające studium samotności i alienacji.
Tytuł powieści nawiązuje do perskiego mitu o kamieniu cierpliwości, któremu powierza się swoje tajemnice, a który w końcu wybucha, przynosząc wolność temu, kto mu się zwierzył.
Marta Fox, podbijająca swoimi powieściami serca nastolatek, dzięki najnowszej książce ma szansę trafić także na nocne stoliki ich mam, a nawet babć. Znana z lekkiego, gawędziarskiego stylu autorka rejestruje kobiecą stronę codzienności, doskonale oddając specyfikę „babskiego doświadczania świata.
Nowa powieść Katarzyny Grocholi jest najchętniej kupowaną książką w Polsce! Czytelniczki polubiły Sarę Ziębę, bohaterkę nowej powieści Katarzyny Grocholi Kryształowy Anioł.
Według opublikowanego Topu Empiku Kryształowy Anioł cieszy się największą popularnością wśród czytelników. O sympatii czytelników może świadczyć także profil Sary Zięby, który niedawno powstał w portalu Nasza-Klasa.pl.
O książce:
Judyta, obwołana najbardziej wpływową bohaterką literacką wolnej Polski, ma godną następczynię. Na niemal sześciuset stronach nowej, znakomitej powieści „Kryształowy Anioł” Katarzyna Grochola powołuje do istnienia Sarę. Ta inteligentna i wrażliwa trzydziestolatka, podobnie jak wielu przedstawicieli jej pokolenia, wyjeżdża z rodzinnego miasta, aby szukać szczęścia w Warszawie. Niestety – to, co jest szczęściem dla męża Sary, jej przynosi osamotnienie i rozpacz. Ogromny sukces przychodzi w najmniej spodziewanym momencie i łączy się z goryczą porażki.
Takiej powieści jeszcze nie było. W „Kryształowym aniele” czytelnicy odnajdą niezwykłą syntezę tego, co znamy z „Nigdy w życiu!” i „Trzepotu skrzydeł”: błyskotliwe dialogi, zabawne qui pro quo, ale też duszną atmosferę dramatu psychologicznego.
“Wielka ucieczka” to przetłumaczone na kilkanaście języków dzieło Jürgena Thorwalda. Pierwsza książka dokumentująca dramat wypędzeń pod koniec II wojny światowej. Premiera już 16 lipca.
Wybitny pisarz i historyk, słuchając relacji świadków, stworzył przejmujący dokument o niemieckiej ludności cywilnej, która w 1945 roku pod naporem Armii Czerwonej uciekała z Prus Wschodnich, Pomorza i Śląska na zachód. To jeden z najbardziej dramatycznych rozdziałów w historii Niemiec. Setki wypędzonych przeszło gehennę, wiele osób straciło życie. Thorwald jak na mistrza dokumentu przystało udowadnia, że wojna to zawsze tragedia pojedynczych ludzi, nieważne, po której stronie konfliktu się znajdują.
Opis ostatnich chwil Hitlera w bunkrze Kancelarii Rzeszy do dziś uważany jest za niezrównany. Wiele pozostałych scen ukształtowało wyobrażenie Niemców o końcu II wojny światowej.
Jürgen Thorwald (1915 -2006) – niemiecki pisarz, dziennikarz i historyk, szczególnie znany z książek opisujących historię medycyny sądowej oraz drugiej wojny światowej. Wielka ucieczka, wydana po raz pierwszy kilka lat po wojnie, do dziś nie zniknęła z niemieckich księgarń, przetłumaczono ją na kilkanaście języków na całym świecie.
Był Hitler – teraz przyszedł czas na Jezusa. Schmitt udowadnia, że nie wypadł sroce spod ogona, a każdy temat stanowi dla niego ciekawe wyzwanie.
W Ogrodzie Oliwnym młody człowiek czeka na śmierć. Rozpamiętuje swoje życie, wiedząc, że niebawem zjawią się żołnierze, aby go pojmać i zaprowadzić przed sąd. Jaka siła uczyniła z tego syna cieśli cudotwórcę? Czy jest on – jak uważają jego uczniowie – synem Boga? Aż do ostatniej chwili Jeszua nie jest pewien niczego – prócz tego, że umrze.
No właśnie – Jezus u Schmitta nie jest tak pewny siebie, jak go opisują Ewangelie. Stara się zrozumieć przyczyny, które sprawiły, że znalazł się w tym miejscu i czasie oraz dlaczego musi dość do ukrzyżowania. Wątpliwość goni wątpliwość, wspomnienia (szczególnie te zapoczątkowujące bycie prorokiem i zbawicielem, które nie mają nic wspólnego ze znanym nam obrazem biblijnym) rzucają zupełnie inne światło na literackie opisywanie chrześcijańskiego Boga – człowieka.
Oczywiście temat Jeszui nie jest najważniejszy. W powieści Schmitta to Piłat (tak – ten, który wydał wyrok skazujący) gra główne skrzypce. Gra – wbrew utartym schematom i opowieściom – dość czysto starając się racjonalnie wytłumaczyć zniknięcie ciała z grobu. Czy mu się to udaje?
Rozum – choć narzędzie dla Piłata skuteczne, w przypadku Jeszui okazuje się zupełnie bezużyteczne (vide świetny finał powieści). Niemniej bez rozumu nie można napisać takich listów (choć sam Schmitt nazwał to ewangelią) jakie składają się na całe dziełko.
Oczywiście nie dochodzi do nawrócenia Piłata i jego uwierzenia w boskie pochodzenie Jeszui, jednak jego opowieść wydaje się być jedną z lepszych jeśli chodzi o literackie opisywanie tamtych dni. Ciekawy koloryt, dokładne opisy obyczajów i wierzeń,a także zdarzenia historyczne świadczą pozytywnie o całej książce. Wstawki biblijne uwiarygadniają powieść, więc nie dziwota, że przetłumaczono ją z marszu na 10 języków (kolejne tłumaczenia w toku).
I mimo, że nie jest to Brown a Jeszua nie jest ojcem czy kochankiem warto spojrzeć na tą (chyba najpopularniejszą0 historię okiem francuskiego filozofa, który jak nikt inny umie pisać o postaciach ważnych dla świata. Polecam
Ewangelia Według Piłata
Eric Schmitt
wydawnictwo Literackie
2009
“Kryształowy Anioł” to najnowsza powieść najpopularniejszej polskiej pisarki Katarzyny Grocholi.
Judyta, obwołana najbardziej wpływową bohaterką literacką wolnej Polski, ma godną następczynię. Na niemal sześciuset stronach nowej, znakomitej powieści Kryształowy Anioł Katarzyna Grochola powołuje do istnienia Sarę. Ta inteligentna i wrażliwa trzydziestolatka, podobnie jak wielu przedstawicieli jej pokolenia, wyjeżdża z rodzinnego miasta, aby szukać szczęścia w Warszawie. Niestety to, co jest szczęściem dla męża Sary, jej przynosi osamotnienie i rozpacz. Ogromny sukces przychodzi w najmniej spodziewanym momencie i łączy się z goryczą porażki.
Takiej powieści jeszcze nie było. W Kryształowym aniele czytelnicy odnajdą niezwykłą syntezę tego, co znamy z Nigdy w życiu! i Trzepotu skrzydeł: błyskotliwe dialogi, zabawne qui pro quo, ale też duszną atmosferę dramatu psychologicznego.
Sugestywny styl Grocholi sprawia, że czytając Kryształowego Anioła, będziemy na przemian zaśmiewać się i wzruszać razem z główną bohaterką.
Drapieżna publicystka Dziennika, prowokatorka prasowych i internetowych polemik, bezlitosna recenzentka książek. Magdalena Miecznicka rzuca kolejne wyzwanie, jako autorka książki o pokoleniu swoich rówieśników, którym na progu dorosłości historia zrobiła prezent i otwarła drogę na Zachód. Piękna, wykształcona, perfekcyjna, doskonale zorganizowana i odnosząca sukcesy kobieta jest główną bohaterką tej historii. Bez kompleksów, które towarzyszyły jeszcze pokoleniu jej rodziców, odnajduje się w nowoczesnym świecie: w Warszawie, Paryżu i Nowym Jorku. Lekko, naturalnie poświęca się typowym rozrywkom swoich rówieśników: przeżywa bez pruderii wielkie miłości, potem nieco mniejsze miłości, robi karierę, bawi się w eleganckich miejscach. Okazuje się jednak, że tym, co daje jej energię, nie jest zwyczajna radość życia czy marzenie o sukcesie. Prawda jest znacznie bardziej mroczna, i dotyka nas wszystkich
Jest to powieść o ucieczce od wolności bycia sobą o tym, że w świecie, w którym teoretycznie wszystko jest możliwe, naszą największą potrzebą jest ograniczenie sobie możliwości. O tym, że świat, spełnienie, kariera, nawet miłość, służą do tego, żeby nie myśleć o innych, trudniejszych sprawach. Jest to także opowieść o winie i szukaniu usprawiedliwień. No i powieść o polskiej świadomości i relacji Polaków z Zachodem dwadzieścia lat po upadku komunizmu.
Magdalena Miecznicka (ur. 1977) – polska dziennikarka i publicystka, krytyk literacki. Ukończyła Międzywydziałowe Indywidualne Studia Humanistyczne na Uniwersytecie Warszawskim. Jest absolwentką Wydziału Literatury Ogólnej i Porównawczej Uniwersytetu Paris III – Sorbonne Nouvelle. Stypendystka Fundacji Batorego (studia w Kalamazoo College, Michigan, Stany Zjednoczone). Pracowała w Instytucie Badań Literackich PAN jako asystent w Pracowni Poetyki Historycznej. W swojej pracy naukowej zajmowała się głównie twórczością Witolda Gombrowicza. Jako krytyk literacki publikowała w “Tekstach Drugich”, “Twórczości”, “Teatrze”, “Nowych Książkach”, “Przekroju”, “Newsweeku” i “Gazecie Wyborczej”. Współpracowała z Polskim Radiem i TVP. Od 2006 publikuje w “Dzienniku”.
Najostrzejsza zima we Włoszech, dworzec Termini i Malic – jeden z najokrutniejszych ludzi podczas wojny na Bałkanach. Tak zaczyna się odpowiadanie Gustawa Herlinga Grudzińskiego wydane po jego śmierci.
Autor chciał (o czym świadczą notatki oraz zapiski w “Dzienniku”) stworzyć większe dziełko, którego plan został naszkicowany. Niestety – pozostało jedynie to opowiadanie, które odnalazł i do druku przygotował Zdzisław Kudelski.
Tekst miał być początkowo – jak wynika z rozpoczynającego rękopis planu oraz pochodzących z 2000 roku zapisków autora w Dzienniku pisanym nocą – jedną z trzech części literackiej serii. Tekst, opowiadający o krwawej masakrze w Srebrenicy w 1995 roku, wspominanej przez serbskiego porucznika, ukrywającego się przed trybunałem w Hadze na europejskich cmentarzach, powstał najprawdopodobniej tuż przed śmiercią Herlinga-Grudzińskiego. Wersję do publikacji opracował i opatrzył komentarzem Zdzisław Kudelski.
Grudziński jak zwykle w przypadku swojej twórczości ujawnia tu najbardziej intymne zakamarki ludzkiej duszy – w tym wypadku duszy zbrodniarza wojennego z Bałkanów. Ciągła tułaczka po Europie z fałszywym paszportem, ciągła obawa o swoje życie i retrospekcja z najstraszniejszych wydarzeń niszczy powoli człowieka, który wydaje się nie być taki zły … gdyby nie wojenne losy.
Grudziński znów zastanawia się nad złem, jakie cały czas drzemie w nas i dzieje się w otaczającym świecie. Dramata II wojny światowej powtórzył się na Bałkanach więc nigdy nie można zapominać, że taka doza okrucieństwa może się zdarzyć wszędzie i trzeba temu przeciwdziałać. Jak? W “Wędrowcu cmentarnym” nie znajduję na to pytanie odpowiedzi.
Doskonały styl krótkiej formy opowiadania (jakiej bez wątpienia mistrzem był Grudziński) sprawia prawdziwą czytelniczą radość każdemu, kto sięgnie po tę książkę.
Osobiście proponuję włączenie jej do kanonu lektur w szkołach ponadgimnazjalnych – bo brak takiej literatury opisującej wydarzenia tyczące się najnowszej historii. Szkoda, że nie ma ich więcej.
Wędrowiec cmentarny (okładka – twarda)
Gustaw Herling-Grudziński
Wydawnictwo Literackie
Święty Wrocławiu, który gładzisz grzechy świata, zmiłuj się nad nami
Piewca tematyki osiedlowej powraca do korzeni. Tym razem w blokach nie zagnieździły się diabły ani duchy, a drugie osiedle. Urzeczeni mieszkańcy porzucają dotychczasowe życie, by oddać się demolowaniu własnych mieszkań – pod wielką płytą kryje się gorąca, czarna powierzchnia. Z każdym dniem na niezwykłym osiedlu przepada coraz więcej ludzi, mnożą się gapie, wyznawcy i badacze, szaleństwo ogarnia administrację i media.
Święty Wrocław to horror-ballada o Polsce proroków, pielgrzymów i wariatów, o mieście pierwszych miłości, o wiośnie dziewięciu cudów, o zbliżającej się katastrofie.
[...] nikogo nie wzbogaca literatura, jeśli równocześnie, korzystając z wolnej ręki, nie może zajadać brzoskwini, jeśli nie spółkuje między dwiema stronicami, jeśli wychyliwszy się przez okno nie dowie się, że pięćdziesięcioro dzieci zmarło na skutek poparzeń w okolicach Sajgonu [...].
