Szukasz pełnej humoru prozy fantasy? Lepiej nie mogłeś trafić – “Przenośne drzwi” Toma Holta zadowolą każdego konesera literatury.
Start w nowej pracy jest zawsze stresujący (zwłaszcza kiedy tak naprawdę jej nie chcesz). Gdy Paul Carpenter przychodzi do biura J.W. Wells & Co i od razu czuje się znudzony (jedynie nowa atrakcyjna koleżanka przyciąga jego uwagę), nawet nie ma pojęcia, w jakie wpadł tarapaty. Wkrótce odkrywa, że zarząd, który wypłacać mu będzie pensję, jest w rzeczywistości przykrywką dla niezwykle osobliwej “lewej” organizacji. Paul widzi, że dookoła dziwnie się dzieje, a w sobie (o zgrozo!) odkrywa niepokojące pokłady czarodziejskich talentów.
Gdyby był mądry i rozważny jak nakazują księgi przepowiadające wybranych otoczyłby się laskami i spijał drinki na ciepłej wyspie. Niestety, jak na nierozgarniętego Angola przystało dzięki magii pakuje się w nie lada kłopoty, z których trudno jest się wykaraskać.
O dziwo wydawnictwo Prószyński, które dawno nie gościło w moich rękach i nie zostało wsparte przeze mnie kupnem ich książki może się cieszyć faktem wydania takiej powieści (której już powinni zazdrościć inni wydawcy literatury fantasy).
Tom Holt ma dar do tworzenia opowieści trzymających w napięciu (jak w dobrej jakości thrillerze) a na dodatek okrasza to sporą dawką uniwersalnego (na szczęście nie angielskiego) humoru, który podoba się lecz nie powoduje totalnej chichawki. Dla jaj nazywa go ktoś następcą Pratchetta. Daleko mu do niego – na całe szczęście z takim stylem pisania może orać swoje poletko dalej bez obaw, że pozostanie bez środków do życia.
Mieszające się z popkulturą motywy literackie (gnomy, smoki, wróżki czy trolle) oraz polskie akcenty (Kazimierz Susłowicz – ponoć olbrzym) dodają całej opowieści pikanterii i zdecydowanie przemawiają za tym, by wspierać finansowo wydawcę oraz autora. Magiczne mikstury oraz niespodziewane wydarzenia rodem z horroru – to tylko epizodyczne – lecz ważne w całej narracji akcenty, które proszą o
Przednia zabawa gwarantowana – ja czekam na kolejne jego opowieści.
Monk z przerażeniem słyszy, że w San Francisco panuje epidemia błękitnej grypy. Nie wie, co oznacza określenie “błękitna grypa” – ale brzmi to potwornie. Kapitan Stottlemeyer wyjaśnia mu, że tak naprawdę nie chodzi wcale o wirus choroby.
Po prostu policjanci w mieście postanowili gremialnie “chorować”, dopóki miasto nie zgodzi się na podwyżkę płac. Konflikt płacowy niespodziewanie umożliwia Monkowi powrót do służby w policji. Oznacza to jednak, że Monk zostanie łamistrajkiem, co wcale mu się nie podoba…
Monk znowu dostaje odznakę policyjną i kilku detektywów, którymi ma dowodzić. Niestety, niektórzy z członków tej grupy nadają się bardziej do kliniki psychiatrycznej. Muszą jednak połączyć siły, by ująć zabójcę wróżki, rozwikłać zagadkę serii napaści ze skutkiem śmiertelnym, a przede wszystkim… posprzątać swoje biurka.
W ramach cyklu Pora Prozy odbyło się we wrocławskiej Kapitałce spotkanie autorskie z Jasiem Kapelą. Rozmowę o książce “Stosunek seksualny nie istnieje” prowadził Karol Pęcherz
Każdy zna takiego kota, jak Kot Simona. Kilka razy dziennie bardzo tego żałuje… Ale czy wyobrażacie sobie życie bez przeraźliwie głodnego miauczenia każdego ranka?
Istnieje przekonanie, że kot zawsze spada na cztery łapy. Nie dotyczy to jednak Kota Simona. Jego upadki bolą. Pokutuje także sąd, że kot porusza się bezszelestnie? Być może ten bez nadwagi. Przysłowiowa jest też kocia zwinność. Kotu Simona bliżej jednak do słonia w składzie porcelany. Słuszność twierdzeń o zabawie w kotka i myszkę oraz o życiu jak pies z kotem wydaje się być całkowicie potwierdzona. Przynajmniej w przypadku tego kota. Niepodważalny jest też fakt, że właściciel kota zajmuje się głównie dostarczaniem mu jedzenia, pieszczot i udostępnianiem łóżka. Pozostałe rozrywki – darcie zasłon czy fotela, zostawianie kłaków w każdym miejscu, wywracanie kuwety, leżenie na świeżo upranej bieliźnie, polowanie – kot zapewnia sobie sam.
Filmy z Kotem Simona obejrzało na YouTube ponad 30 milionów widzów! Książka ukaże się w 16 krajach! Kot Simona zdobył kilka wyróżnień: Nagrodę YouTube “Blockbuster” 2008, nagrodę dla najlepszej komedii British Animation Awards 2008, Prix Animation na międzynarodowym festiwalu Tres Courts 2008.
Simon Tofield jest angielskim rysownikiem oraz reżyserem związanym z wytwórnią Tandem Films. Interesuje się przyrodą i malarstwem, jest miłośnikiem spędzania czasu na wolnym powietrzu i, oczywiście, kotów – sam ma trzy. Przygody Kota Simona znane są przede wszystkim z cyklu filmów animowanych, nad którymi Simon Tofield od początku do końca pracuje sam – zajmuje się nie tylko rysowaniem, ale również tworzeniem ścieżki dźwiękowej (podkłada także głos kotu). Filmy te cieszą się niezwykłą popularnością i sympatią wśród widzów na całym świecie, co potwierdzają opinie fanów:
“Genialne! Proszę o więcej!!!”
“Życie jest dobre, kiedy jest nowy Kot Simona!”
“Tylko prawdziwy miłośnik kotów mógł stworzyć tak zabawne, a równocześnie tak autentyczne filmy”.
Czy wyobrażasz sobie, że przez chociażby przez jeden dzień mógłbyś żyć dosłownie według zasad biblii? Czytając choćby Księgę Przysłów możesz już odłożyć takie plany na półkę. Niemniej znalazł się facet (A.J. Jacobs), który postanowił 365 dni postępować, tak jak głosi pismo.
A.J. Jacobs jest Żydem ateistą – a dokładnie – parafrazując jego początkowe słowa z książki – ma w dupie fakt, czy siła wyższa rządzi tym światem czy nie. Jego poprzedni projekt – jak stać się najmądrzejszym człowiekiem na świecie (czytając encyklopedię) cieszył się powodzeniem, więc rzucone przypadkiem zdanie o wujku, który rygorystycznie przestrzega nakazów pisma musiało pchnąć nietypowego dziennikarza na tak anielski pomysł.
Jacobs zapuszcza brodę, przypina frędzle, dnie w róg, każde zdanie kończy stwierdzeniem: “jeśli Bóg pozwoli” i je koszernie. Ze wszystkich biblii, które zdobył (a przygotowanie do eksperymentu robi wrażenie – szczególnie biblia hip hopowa czy wodoodporna) dosłownie realizuje każde napisane w biblii zdanie.
Od Jacobsa obrywają ortodoksyjni (i nie) Żydzi, amisze i inni, którzy za przewodnik po życiu obrali sobie biblię. Mimo, że miało być przestrzeganie całej świętej księgi (stary i nowy testament) Jacobs obraca się w 99 procentach w Starym Testamencie, co czyni książkę ciężko zrozumiałą dla gojów. Widać, ciągnie Jacobsa do korzeni (a miało być obiektywnie).
Niektóre zdarzenia śmieszne, inne nudne – ale pewno taka miała być ta książka. Dobrze napisana, chociaż tylko kolejne fakty dosłownego rozumienia słowa bożego zmuszają do czytania. Można, ale nie trzeba czytać – większość informacji o książce dostępna na youtube. Miłego oglądania.
A.J. Jacobs
Rok biblijnego życia
wydawnictwo literackie
2009
W ramach Pory Prozy 2009 w Wołowskim Ośrodku Kultury odbyło się spotkanie z młodzieżą poświęcone literaturze współczesnej oraz słabej kondycji czytelnictwa. Spotkanie prowadzą Jacek Bierut, Grzegorz Czekański, Karol Pęcherz – Fundacja Na Rzecz Kultury i Edukacji im. Tymoteusza Karpowicza
W ramach 5 edycji Międzynarodowego Festiwalu Opowiadania w klubie festiwalowym “Literatka” we Wrocławiu odbyła się kolejna edycja The Battle of 7 Words tym razem w wersji short story.
Dawid Juraszek zaprasza do wzięcia udziału w konkursie organizowanym przez Magazyn Esensja. Do wygrania 4 egzemplarze debiutanckiej powieści fabrycznego sinologa “Xiao Long. Biały Tygrys”. Szczegóły: http://esensja.pl
Kolejna powieść o najdzikszych istotach fantasy! Bracia-orkowie Balbok i Rammar w swojej ojczyźnie są czczeni jak bohaterowie. Objadając się bru-milem, popijanym mnóstwem posokowego piwa, orkowie toną w bogactwie.
Jednak kiedy tak rozkoszują się swawolną, leniwą egzystencją, w Stęchłej Marchii złapany zostaje człowiek, który okazuje się być wysłańcem ludzi: pierwszy raz od początków czasu zdarza się, że proszą oni o pomoc orków, swoich odwiecznych wrogów. Powodem jest fakt, że po stronie pokojowych królestw pewna ponura istota, dysponująca nadludzką władzą, przygotowuje wojenną wyprawę. Balbok i Rammar wyruszają na swą najniebezpieczniejszą misję. Wraz z szemraną zgrają gnomów, krasnali i barbarów muszą stawić czoła przeciwnikowi, dysponującemu piekielną bronią: przemożną nienawiścią do wszystkiego, cokolwiek żyje na świecie…
[...] nikogo nie wzbogaca literatura, jeśli równocześnie, korzystając z wolnej ręki, nie może zajadać brzoskwini, jeśli nie spółkuje między dwiema stronicami, jeśli wychyliwszy się przez okno nie dowie się, że pięćdziesięcioro dzieci zmarło na skutek poparzeń w okolicach Sajgonu [...].
